Wiedza na temat właściwego wsparcia psychicznego i edukacji oddechowej chorych z napadem lęku może istotnie wpłynąć na redukcję alkalozy oddechowej i stabilizację ich stanu emocjonalnego.

Atak lęku i zaburzenie paniczne (PD – panic disorder) zostały wydzielone spośród innych zaburzeń lękowych jako odrębna kategoria diagnostyczna (1). Według kryteriów diagnostycznych ICD-10 (Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych) PD sklasyfikowano kodem F.41.0 – zaburzenia lękowe z napadami lęku (lęk paniczny) – i definiowanejest jako okres intensywnej obawy i dyskomfortu, który zaczyna się nagle, ma tendencję do szybkiego narastania i trwa co najmniej kilka minut, ale nie dłużej niż dwie godziny (2). Paniczny napad lęku może towarzyszyć chorobom psychicznym, jak również schorzeniom o podłożu somatycznym. Mogą go wywołać niemal wszystkie ostre stany zagrożenia zdrowotnego pochodzenia sercowego i oddechowego oraz stany powodujące nagłe i intensywne pobudzanie układu współczulnego. Ponadto często przypomina obraz napadu padaczkowego czy też alkoholowego zespołu abstynencyjnego (3). Szczególnie ekspresywne manifestowanie objawów PD sprawia, że jest ono dość częstą przyczyną wezwań Zespołów Ratownictwa Medycznego.

Dysponowanie Zespołów Ratownictwa Medycznego do pacjentów prezentujących symptomy lęku napadowego nie jest rzadkością. Z uwagi na współistnienie podczas napadów lęku różnego rodzaju objawów psychicznych, somatycznych i behawioralnychoraz ograniczone możliwości diagnostyczne w warunkach przedszpitalnych, zostaje on często klasyfikowany w kategoriach innych zaburzeń (np. pochodzenia kardiogennego, oddechowego). W efekcie nie ma szczegółowych danych dotyczących częstości występowania przypadków PD w praktyce Zespołów Ratownictwa Medycznego. Niemniej jednak z badań epidemiologicznych wynika, że rozpowszechnienie zaburzenia lękowego z napadami lęku w populacji ogólnej wynosi 3-3,5% i około dwukrotnie częściej dotyczy kobiet. W ciągu życia pojedynczy napad lęku ma natomiast około 15% populacji. Okresem typowym dla rozwiniętego obrazu choroby jest 25.-44. rok życia, natomiast pierwszy epizod tego typu zaburzenia występuje najczęściej w pierwszej połowie trzeciej dekady życia (pomiędzy 20. a 25. rokiem życia) (4-7).

Cały artykuł dostępny w najnowszym wydaniu:

W związku z wejściem w dniu 25 maja 2018 roku nowych przepisów w zakresie ochrony danych osobowych (RODO), chcemy poinformować Cię o kilku ważnych kwestiach dotyczących bezpieczeństwa przetwarzania Twoich danych osobowych. Prosimy abyś zapoznał się z informacją na temat Administratora danych osobowych, celu i zakresu przetwarzania danych oraz poznał swoje uprawnienia. W tym celu przygotowaliśmy dla Ciebie szczegółową informację dotyczącą przetwarzania danych osobowych.
Wszelkie informacje znajdziesz tutaj.
Zachęcamy również do zapoznania się z naszą nową Polityką Prywatności.
W przypadku pytań zapraszamy do kontaktu z naszym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych pod adresem iodo@elamed.pl

Zamknij